• اترچنل یا EtherChannel یکی از قابلیت‌های مهم در شبکه‌های سیسکو است که امکان تجمیع چندین پورت فیزیکی و تبدیل آن‌ها به یک لینک منطقی را فراهم می‌کند. در دوره‌ی آموزش نتورک‌پلاس با مفاهیم اولیه‌ی سوئیچ، STP، ترانک و ساختارهای لایه‌ی دوم آشنا شده‌اید و طبیعتاً مفهوم اولیه‌ی EtherChannel را نیز درک کرده‌اید. در دوره‌های پیشرفته‌تر سیسکو مانند CCNA و CCNP این مبحث به شکل کامل‌تر آموزش داده می‌شود، اما در این مطلب قصد داریم یک راهنمای تکمیلی و ساده از راه‌اندازی EtherChannel در سوئیچ سیسکو ارائه کنیم تا برای افرادی که به دنبال درک عملی و کاربردی این قابلیت هستند، یک مرجع قابل اتکا باشد.

    هدف اصلی این آموزش آشنایی با EtherChannel و نحوه‌ی پیکربندی آن میان دو سوئیچ سیسکو است؛ به‌گونه‌ای که بتوان چهار پورت فیزیکی را داخل یک Channel Group قرار داد و با تجمیع پهنای‌باند، ظرفیت لینک را افزایش داد و در عین حال تحمل خطا ایجاد کرد. EtherChannel در واقع یک توانمندی مهم است که امکان قرار گرفتن چندین پورت فیزیکی سوئیچ در یک گروه منطقی را فراهم می‌کند.

    این ساختار برای افزایش پهنای‌باند و ایجاد Fault Tolerance در ارتباطات بین سوئیچ‌ها به‌کار می‌رود و به ما اجازه می‌دهد از مجموع ظرفیت لینک‌های فیزیکی موجود استفاده کنیم. در مثالی که در این آموزش دنبال می‌کنیم، از دو سوئیچ سیسکو استفاده شده و چهار پورت فیزیکی با سرعت 100Mbps در یک گروه منطقی با نام ChannelGroup-1 تجمیع شده‌اند؛ در نتیجه این پورت منطقی از مجموع پهنای‌باند چهار لینک استفاده کرده و ظرفیت 400Mbps ایجاد می‌کند. نکته‌ی مهم‌تر اینکه اگر یکی از لینک‌های فیزیکی دچار قطعی شود، سایر لینک‌های موجود در گروه همچنان ترافیک را منتقل کرده و ارتباط قطع نخواهد شد.

    در پیکربندی EtherChannel لازم است به چند نکته‌ی مهم توجه کنیم. نخست اینکه ترتیب قرار گرفتن پورت‌های فیزیکی در گروه الزامی نیست و حتی نیازی نیست همه‌ی پورت‌ها روی یک ماژول قرار داشته باشند. نکته‌ی دوم این است که تمام پورت‌هایی که در EtherChannel شرکت می‌کنند باید از نظر سرعت و Duplex کاملاً مشابه باشند. همچنین، تمامی پورت‌ها باید در وضعیت فعال یا Enable قرار بگیرند تا در گروه شرکت کنند. در EtherChannel پروتکل‌های PAgP و LACP با یکدیگر سازگار نیستند و نمی‌توانند همزمان در دو سمت لینک استفاده شوند.

    پروتکل‌های مدیریتی EtherChannel

    برای مدیریت و ایجاد ارتباط EtherChannel دو پروتکل اصلی وجود دارد: PAgP و LACP.

    PAgP مخفف Port Aggregation Protocol و یک پروتکل اختصاصی شرکت سیسکو است. استفاده از این پروتکل زمانی امکان‌پذیر است که هر دو سمت ارتباط از تجهیزات Cisco استفاده کنند. وظیفه‌ی اصلی PAgP مدیریت و برقراری ارتباط EtherChannel است و فرآیند Negotiation را به‌صورت اختصاصی کنترل می‌کند.

    LACP یا Link Aggregation Control Protocol یک پروتکل استاندارد و غیرانحصاری است و علاوه بر سیسکو، توسط سایر شرکت‌های تولیدکننده‌ی تجهیزات شبکه نیز پشتیبانی می‌شود. زمانی که تجهیزات دو طرف لینک از برندهای متفاوت باشند، معمولاً از LACP برای برقراری ارتباط EtherChannel استفاده می‌شود.

    انواع Modeهای EtherChannel

    در EtherChannel چندین Mode مختلف برای چگونگی همکاری پورت‌ها با یکدیگر وجود دارد:

    on: در این مد، EtherChannel بدون استفاده از پیام‌های LACP یا PAgP فعال می‌شود و صرفاً پورت‌ها به‌صورت دستی در گروه قرار می‌گیرند.

    auto: در این حالت هیچ پیام PAgP از سمت اینترفیس ارسال نمی‌شود، اما اینترفیس آماده‌ی پاسخ‌گویی به پیام‌های PAgP از سوئیچ مقابل است و قادر به آغاز فرآیند Negotiation نیست.

    desirable: در این مد، اینترفیس پیام‌های PAgP را تولید و ارسال می‌کند و می‌تواند فرآیند PAgP Negotiation را آغاز کند.

    passive: در این مد هیچ پیام LACP ارسال نمی‌شود، اما اینترفیس آماده‌ی پاسخ‌گویی به پیام‌های دریافتی است و نمی‌تواند فرایند LACP Negotiation را آغاز کند.

    active: در این مد، اینترفیس پیام‌های LACP را ارسال کرده و قادر به آغاز فرآیند LACP Negotiation است.

     

    برای ساخت یک زیرساخت پایدار و قابل‌اعتماد، انتخاب سرورهای HP بهترین نقطه شروع است. اگر قصد ارتقای شبکه یا بهبود عملکرد سازمانی را دارید، برای مشاوره تخصصی، استعلام قیمت و خرید مطمئن سرور HP همین حالا با یرورتیک تماس بگیرید.

     

    پیکربندی سناریوی EtherChannel در سوئیچ‌های سیسکو

    در این بخش مراحل پیکربندی EtherChannel را روی دو سوئیچ سیسکو اجرا می‌کنیم. هدف این است که یک اینترفیس مجازی EtherChannel با شماره 1 ایجاد شود و سپس اینترفیس‌های فیزیکی FastEthernet 0/13 تا 0/16 روی هر دو سوئیچ در این گروه قرار بگیرند. با انجام صحیح مراحل، پهنای‌باند لینک تجمیع می‌شود و ارتباطی پایدار و مقاوم در برابر خطا میان دو سوئیچ ایجاد خواهد شد.

    گام اول: پیکربندی اینترفیس مجازی EtherChannel روی سوئیچ SW-1

    در ابتدا باید اینترفیس منطقی EtherChannel را روی سوئیچ اول ایجاد کنیم. این اینترفیس قرار است به عنوان Channel-Group شماره 1 عمل کند و پورت‌های فیزیکی در مراحل بعدی به آن اضافه شوند:

    SW-1#Config t

    SW-1(config)#interface Channel-Group 1

    SW-1(config-if)#exit

    گام دوم: افزودن اینترفیس‌های فیزیکی به EtherChannel روی SW-1

    در این مرحله اینترفیس‌های فیزیکی FastEthernet 0/13 تا 0/16 را در Channel-Group 1 قرار می‌دهیم. این پورت‌ها با Mode desirable وارد فرآیند تشکیل EtherChannel می‌شوند:

    SW-1#config t

    SW-1(config)#interface range fastethernet 0/13 – 16

    SW-1(config-if)#channel-groip 1 mode desirable

    گام سوم: پیکربندی اینترفیس مجازی EtherChannel روی سوئیچ SW-2

    همانند سوئیچ اول، ابتدا باید اینترفیس منطقی EtherChannel روی سوئیچ دوم ایجاد شود. این اینترفیس نیز با شماره 1 تعریف خواهد شد:

    SW-2#Config t

    SW-2(config)#interface Channel-Group 1

    SW-2(config-if)#exit

    گام چهارم: افزودن اینترفیس‌های فیزیکی به EtherChannel روی SW-2

    در این مرحله اینترفیس‌های FastEthernet 0/13 تا 0/16 را مانند سوئیچ اول در گروه Channel-Group 1 قرار می‌دهیم. تفاوت این است که روی سوئیچ دوم Mode به صورت auto تنظیم می‌شود تا نسبت به پیام‌های ارسالی سوئیچ مقابل پاسخ‌گو باشد:

    SW-2#config t

    SW-2(config)#interface range fastethernet 0/13 – 16

    SW-2(config-if)#channel-groip 1 mode auto

    تست نهایی ارتباط میان دو سوئیچ

    پس از اتمام پیکربندی روی هر دو سوئیچ و اطمینان از تنظیم صحیح سرعت، Duplex و فعال بودن پورت‌ها، حال می‌توان ارتباط بین شبکه‌های متصل به SW-1 و SW-2 را بررسی و تست کرد. اگر EtherChannel به‌درستی ایجاد شده باشد، ارتباط با پهنای‌باند تجمیع‌شده و پایدار برقرار خواهد بود و در صورت قطعی هر یک از لینک‌های فیزیکی، سایر لینک‌ها بدون ایجاد اختلال ترافیک را عبور خواهند داد.

    میانگین امتیازات ۵ از ۵
    از مجموع ۱ رای